• Slide image one
  • Slide image two
  • Slide image three

Inschrijven nieuwsbrief




Nieuwsflits

Er zijn weer nieuwe club van 50 leden bekend. Nu jij nog? 

Raceverslag 4-uurs endurance race

Motorrace is een individuele sport waarin je als coureur strijdt tegen andere coureurs. Endurance racen is binnen het motorracen de sport die het dichtst bij teamsport komt. Samen bepaal je de strategie, samen help je elkaar, samen win of verlies je de wedstrijd. Endurance racen is leuk! En voor de tweede keer dit jaar stond er een endurance race op het programma. Dit maal was het de 4 uur van Assen. Het concept van endurance racen is doodsimpel, het team dat na 4 uur rijden de meeste rondes heeft afgelegd is de winnaar. 

 

Net zoals vorig jaar reed ik met mijn vaste pitboxmaatjes Bas Haverkamp, Erik Granneman en Joep Haverkamp en we noemden ons team "De Straffe Gaskabel". Binnen het veld van 37 teams hadden we voor onszelf vooraf ingeschat dat een plek tussen de 6e en 8e plaats haalbaar moest zijn. Vorig jaar waren we 8e geworden. 

De dag begon met aanmelding en de keuring van de motoren. In tegenstelling tot de normale races, waarbij de motor naar de keurmeester gebracht moet worden, kwamen de 2 keurmeesters langs alle pitboxen om alle motoren te keuren. Wat een topservice! Dat mag wel vermeld worden.

De vrije training (4 sessies, voor iedere rijder 1 sessie dus) begon nog een beetje nat, want 's nachts was er nog wat regen gevallen. Erik offerde zich op om de meest natte baan te berijden, in de 2e sessie reed ik en waren er nog een paar natte plekjes over en de witte lijnen waren ook nog nat. Beetje rustig dus nog. Na het langzamere Mettet was Assen wel weer heel snel. Lekker hoor! Zowel Bas als Joep reden hun vrije training op een kurkdroge baan. Ook de kwalificaties waren droog, net zoals de rest van de dag. De regel bij deze race is dat de rijder van het team die de snelste kwalificatietijd zet, ook moet starten. Dat bleek Joep te zijn, zijn snelste tijd was goed genoeg om ons team als 6e op de startopstelling te zetten.

Ondertussen waren mijn ouders gekomen. Mijn vader werd als pitbordmanager ingezet. Hij had als taak om de rijder op de baan te waarschuwen als het tijd was om binnen te komen. Eén van de regels waaraan we moesten voldoen was het niet overschrijden van de maximale rijtijd van 33 minuten per rijder. Als dat wel gebeurd, staat er een straf van 3 minuten op. Dat is heftig veel, dus de pitbordmanager is een belangrijke man in het team. En het moet gezegd, pa deed het helemaal top, geen enkele tijdsoverschrijding gemaakt én ook geen onnodige pitstops hoeven maken. En dat dat goed ging, blijkt uit het feit dat wij als team van alle deelnemende teams de kortste totale tijd in de pitsstraat door hebben gebracht, namelijk 5 minuten en 10 seconden. Niemand heeft dat verbeterd, dus qua pitsstops waren we de beste!

Tijd voor de start! Joep mocht de start voor zijn rekening nemen. Startend als 6e ging hij als 5e de Haarbocht in. Top gedaan dus. Vervolgens lukte het hem om in de eerste paar ronden hele snelle tijden neer te zetten en dus een goed uitgangspunt voor de rest van de race te nemen. Douwe Welling ging vanuit 2e positie onderuit waardoor Joep bij het afgeven na een half uur rijden als 4e rond ging. Top dus, en licht boven verwachting! Vasthouden was het devies. Als 2e ging Erik de baan op, en reed strakke en constante rondetijden. Vooraf hadden we afgesproken dat er een signaal zou worden gegeven als er nog 2 ronden te rijden waren en vervolgens weer een signaal als er nog 1 ronde gereden moest worden. De bedoeling daarvan was dat de rijder 2 kansen had om het signaal te zien en de pitscrew de tijd had om de volgende motor en rijder gereed te maken. Erik maakte het ineens spannend door de pits binnen te rijden na het 2 ronden signaal. Gelukkig werd hij aan het begin van de pitsstraat gezien en stonden we vrij ver achterin de pitsstraat. Dat gaf de pitscrew een seconde van 6 a 7 om bandenwarmers te verwijderen en de motor af te bokken en de transponder over te zetten. Echt precies op tijd lukte dat, waardoor Bas zonder vertraging als 3e rijder naar buiten ging. Erik had wel het bord gezien, maar niet dat er een "2" stond en had dus aangenomen dat hij het eerste signaal had gemist. Gelukkig geen tijd door verloren. Aan de pitbordmanager de uitdaging om de stinttijden van de volgende rijders iets aan te passen waardoor we weer goed op schema zouden komen.

In de sessie van Bas was er kortstondig een code 60 vanwege een motor die in brand stond (hoorden we achteraf). Gaf hem mooi tijd om even rust te nemen en het laatste deel van zijn sessie weer te knallen. Ondertussen lagen we op een 7e plaats in het klassement, we hadden dus werk te doen om weer naar voren te komen. Na Bas mocht ik aan mijn sessie beginnen. Ik kwam al snel Menno Jongma achterop. Een groot deel van de sessie die ik reed was ik in gevecht verwikkeld met Menno, een prachtige strijd, af en toe onderbroken door het inhalen van langzamere rijders. Toen het bord kwam waarmee werd aangekondigd dat het tijd was om binnen te komen vond ik dat dan ook echt jammer.

De volgorde van rijders herhaalde in de volgende uren van de race en dat verliep geheel vlekkeloos. In de tweede stint van Bas begon hij als 6e maar door een verkeerd getimede pitstop van een team voor ons, kregen we de 5e plek in de schoot geworpen. Bas lag aan het begin van zijn sessie zo'n 8 seconden achter de man op de 4e plaats en iedere ronde liep die achterstand langzaam terug. Met nog 2 ronden te gaan in zijn stint lukte het hem om de 4e plaats over te nemen. En alsof het zo moest zijn kwam de man op plaats 5 op hetzelfde moment de pitsstraat binnen als Bas. Met zo'n 20 meter voorsprong kwam hij aangereden. Dankzij onze supersnelle wissel kon ik met meer voorsprong de pitsstraat weer uit. Ik wist wie er zou gaan rijden en ik nam me voor dat hij me niet zou passeren, wat er ook zou gebeuren. En dat gebeurde ook niet. Maar er gebeurde wel wat anders. Met nog zo'n 12 minuten te gaan totdat de 4 uur vol was, blies Camiel Blokhuizen zijn blok op op het rechte stuk, waardoor er een honderden meters lang oliespoor op de baan lag. Er werd code 60 gegeven, wat inhoudt dat iedereen 60 km/h moet rijden en niet in mag halen. Ik keek achterom en zag helemaal niemand achter me. Mooi. Maar een ronde later, nog steeds 60 km/h rijdend, reden er toch 2 rijders achter me, waaronder de man op plaats 5. Hmmm, die hadden het gat dus gedicht, de boefjes. Maar het opruimen duurde de complete resterende tijd waardoor de finishvlag onder de code 60 viel. En niet alleen dat, omdat het rechte stuk schoon werd gemaakt, werden we de laatste rondes door de pitsstraat geleid. Al het publiek in de pitsstraat stond man aan man opgesteld in de laatste rondes, waarbij de rijders met 60 km/h door de pitsstraat reden. Een aparte ervaring hoor! Ik kan me niet herinneren dat ik ooit eerder van een race heb gehoord die in de pitsstraat is afgevlagd, dus misschien was dit wel een heel unieke ervaring! 

Als 4e over de finish dus, met 2,2 seconden voorsprong op de man op nummer 5. Haha, gaaf toch. De vierde plaats was echt meer dan we hadden verwacht vooraf en we zijn er heel erg blij mee! En stiekem is het toch balen dat we niet op het podium stonden, want we waren er zo dicht bij. Maar mooi, mooi, mooi!