• Slide image one
  • Slide image two
  • Slide image three

Nieuwsflits

Er zijn weer nieuwe club van 50 leden bekend. Nu jij nog? 

Voorjaarstraining Portimao

3 dagen rijden in Portugal als voorbereiding op seizoen 2017. De wintervacht weer afschudden. Dat was het plan. De Honda CBR1000RR was in de winter compleet gereviseerd en dus zou de eerste sessie bij voorbaat al in het teken staan van het rustig testen van de motor. Bij aankomst op het circuit om 07.00 uur de eerste dag begon het licht te regenen en binnen een uurtje was de baan nat. Na het uitpakken van alle spullen, het inrichten van de pitbox begon de dag dus met het wisselen van banden. Ja, banden. Want op de 2e set velgen lagen natuurlijk ook banden voor droog asfalt, daar ga je toch van uit als je naar het zuidelijke deel van Europa afreist. Omdat ik niet de enige was die zijn banden moest laten wisselen was er dus een lange wachtrij. Gevolg was dat ik om 09.20 uur nog geen wielen met regenbanden erom onder de motor had zitten en daardoor deze sessie moest missen. Helaas. Voor de 2e sessie stond de motor wel op het juiste regenrubber en kon ik de baan op. Een zeer indrukwekkende baan! Wauw. Breed. Mega hoogteverschil. Blinde bochten. Snel. Wauw. Oh, dat zei ik al. Helaas moest ik voor ieder rempunt opnieuw remdruk opbouwen in het hendel, dus na 4 rondjes de baan proberen te leren, de motor rustig in te rijden op het natte asfalt en bij iedere bocht de rem pompend op druk brengen besloot ik binnen te rijden. Op deze baan moet de rem goed zijn. Op iedere baan trouwens.

Na enig zoekwerk in de pitbox bleek de oorzaak van het drukverlies een licht kromme remschijf te zijn. Bij iedere rondgang van het wiel drukte deze de remblokken terug, waardoor bij inkijken van het remhendel de blokken eerst de extra afstand moesten overbruggen voordat ze echt konden aangrijpen op de schijven. Blijkbaar had een van de schijven toch een tikje gehad in het transport naar Portugal. De remschijven van het andere voorwiel boden uitkomst. Probleem opgelost.

In de middag van de eerste dag werd de baan zelfs nog even droog. Precies 1 droge sessie kon ik rijden. Letterlijk 1 minuut na mijn sessie kwam er een stortbui die het asfalt voor het 2e deel van de middag weer nat maakte. Maar wat heerlijk die ene droge sessie. Met een grote grijns kwam ik van de baan af. Wat een achtbaan is dat Portimao. Het staat vanaf nu op nummer 1 in mijn lijst van mooiste circuits waar ik ben geweest.

Lees verder onder de foto's. 

  
  
  
  
  

 

De tweede dag begon alweer nat. De motor stond nog op de regenwielen van de dag ervoor, dus kon direct het gas er weer op. Veel rondes rijden in het nat is me gelukt. Maar toen werd het middag. En de zon kwam door. En het asfalt droogde op. En het werd warm. Wat wil je nog meer? Nou, rijtijd natuurlijk. En die was er. 3 droge sessies stonden op de zaterdagmiddag op het programma. Heerlijk. De motor deed het top. Op de droge baan bleek de voorkant wat onrustig, dit bleek veroorzaakt door een losgelopen boutje van de bevestiging van de stuurdemper. Daarna was de motor weer snaarstrak en kon er geknald worden. Ondertussen begon de coureur ook de uitdagende baan wat te begrijpen. Alle blinde bochten begonnen op z'n plek te vallen en het tempo kon omhoog. 

  Dim lights Embed Embed this video on your site

Het filmpje hierboven zie je me van 0.22 tot 1.22 minuten in beeld. Erik - de filmer - heeft er dan al een rondje opzitten en ik kom net voor het eerst de baan op. Hier en daar is nog een laatste natte plek op de baan te ontdekken. 

Aan het einde van de tweede dag scheen dus de zon en het vooruitzicht voor de 3e en laatste dag was droog. Alle reden om met enthousiasme naar de laatste dag toe te leven dus. Groot was de deceptie dan ook toen bij het opstaan het opnieuw regende. Dat was niet de afspraak zeg! Met enig tegenzin vanwege het opnieuw natte asfalt reed ik mijn eerste sessie. Weer nat terwijl het droog voorspelt was, was niet best voor mijn humeur. Na deze eerste sessie kon ik me neerleggen bij de regen en reed ik de rest van de ochtend nog 3 natte sessies. Het was wel rustiger op de baan, dus waarschijnlijk waren er wel wat meer balende coureurs. Voor het einde van de middag leek het droog te gaan worden. Dat beloofde wat. Aan het begin van de middag was de baan half nat en half droog, het ideale recept om regenbanden heel snel aan stukken te rijden. Dat gebeurde dus ook, maar met het vooruitzicht op droogte was dat niet erg. Er waren al een aantal deelnemers aan het inpakken, waardoor zich het plannetje vormde om de inschrijvingsstickers van andere groepen te verzamelen om daarmee het laatste uur van de dag in z'n geheel te kunnen rijden. Mocht het droog zijn, dan kon ik daar maximaal gebruik van maken. 3 groepen, dus 3 stickers moest ik hebben. Na een paar minuten zoeken had ik de 2 stickers die ontbraken gevonden. Eentje zat op een gecrashte motor en de ander vond ik bij iemand die eerder naar huis moest vanwege een vroege terugvlucht. Toen moest ik nog op zoek naar benzine voor een heel uur knallen. Ook dat vond ik snel bij iemand die minder had gereden. Mooi. Laat de droogte maar komen! En het kwam. Het allerlaatste uur van de dag was de baan geheel droog. En dus kon ik een heel uur de baan op. Heerlijk! De zon kwam te voorschijn en mijn grijns in de helm ook weer. Toen om exact 17.00 uur de finishvlag gezwaaid werd ten teken dat de training voorbij was, scheen de zon fel. Wat een einde!

Volgend jaar maar weer naar dit circuit, maar dan graag met droog en zonnig weer. Wat een prachtbaan. Absoluut mijn nummer 1 tot nu toe.