• Slide image one
  • Slide image two
  • Slide image three

Nieuwsflits

Er zijn weer nieuwe club van 50 leden bekend. Nu jij nog? 

Verslagen uit 2015
Het laatste verslag van 2015

De laatste van dit jaar. De laatste race. Het laatste verslag. Sterker nog, volgens de Facebook pagina van het TT circuit zelf waren wij (de ZAC rijders) de laatste motorracers die dit jaar op Assen reden. En er stond nog wel het een en ander op het spel. De plaats in het kampioenschap was absoluut nog niet beslist. Na de vorige race stond ik op een 6e plaats in het kampioenschap, op 2 punten gevolgd door Hugo en op 4 punten door Marc. Iedere plek lager is een punt minder waard, dus het was nog zeer goed mogelijk dat beide mannen me voorbij zouden komen. Een 5e plaats halen was vooraf gezien realistisch niet meer mogelijk, tenzij Jurgen niet mee zou rijden.

Ondanks dat we al mooi richting de herfst gingen, was de voorspelling dat het droog zou zijn, bewolkt maar droog. Helaas had het 's nachts wel geregend, waardoor het asfalt nat was toen we 's ochtends wakker werden. Nat asfalt, geen zuchtje wind, een dikke grijze bewolking, vochtige lucht en niet al te warm. Het was de meesten al vrij snel duidelijk dat in ieder geval de vrije training op een natte baan verreden zou gaan worden. De dag begon dus - alweer - met het wisselen van wielen. Slicks eronder weg, regenrubber eronder. De Racecup mocht als laatste groep de baan op, om 10 uur. Een lichte hoop dat de 3 groepen daarvoor de baan droog zouden rijden werd helaas niet waar. De vrije training ging voor mij jammer genoeg niet naar verwachting. Al in de eerste ronde merkte ik een behoorlijke trilling in de motor tijdens het rijden. Het voelde aan alsof het uit het achterwiel kwam. Er was niet echt prettig mee te rijden. Ik besloot om een paar rondjes op 90% te rijden, om in elk geval een gevoel voor het asfalt te krijgen en ook een tijd op papier te hebben staan. Hard rijden was er niet bij, zoveel trilling zat er helaas wel in. Na 2 geklokte rondes kwam ik maar weer terug de pitbox in, om zo snel als mogelijk de beide regenwielen uit de motor te sleutelen en deze naar de bandenservice van Dave Rogge te brengen. Hier bleek al snel dat ik het goed het gevoeld, het achterwiel had een flinke onbalans, welke Dave er voor me uit haalde. De stille hoop dat deze balanceeractie voor niets zou zijn omdat het asfalt wel droog zou zijn tijdens de kwalificatie kan helaas niet uit. Ook tijdens de kwalificatie was het asfalt nog nat. Al uren en uren was er geen regen gevallen, maar opdrogen, ho maar. Jammer hoor.

 

Klik op de foto voor meer foto's 

De motor was tijdens de kwalificatie helemaal goed. Maar het mannetje dat erop zat, was dat nog niet. Mijn valpartij op Zandvoort laat nog steeds sporen na. Het vertrouwen dat ik had, is nog niet weer helemaal terug. Ik rem vaak nog net te vroeg. En bij iedere keer dat ik dat doe, besef ik me dat en zeg tegen mezelf dat dat nergens voor nodig is. Ik neem me voor om de volgende remactie weer op de oude vertrouwde manier te doen. Maar doe dat vervolgens niet. Rem toch weer te vroeg. "Vertrouwen komt te voet en gaat te paard" gaat ook op voor het vertrouwen dat ik nodig heb in het gripniveau van het rubber op asfalt.

Zo komt het dat ik me als 9e kwalificeer in het startveld met een rondetijd waar ik absoluut niet tevreden mee ben. Maar een nadere blik op de startopstelling stemde me ietsje milder. Mijn naaste concurrenten Marc en Hugo stond op de 11e en 12e plaats in de startopstelling. Hen wilde ik voorblijven, dus deel 1 van die missie was ondanks alles geslaagd. Zou het dan toch een beetje goed komen?

Om 14.30 uur stond race 1 voor ons op het programma. In het begin van de middag begon de bewolking heel voorzichtig af en toe een streepje zon door te laten. En verdomd, toen wij mochten vertrekken voor onze race was het asfalt nagenoeg droog. Hier en daar was kort langs de curbstones en de witte lijnen nog wel een natte plek aanwezig, voorzichtigheid was dus geboden, maar over het grote geheel was het circuit droog. Een half uurtje voor de race zag ik een droog spoor op de baan, maar nog wel veel natte plekken. Ik had daarom gekozen voor een achterband met profiel. Deze was al wat ouder, maar de keuze voor een slick leek me niet de juiste.

De start ging goed, behalve dan dat ik Marc Wingelaar aan me voorbij zag schieten in de race naar de 1e bocht. Dat was niet de bedoeling. Maar ik kon er niets aan veranderen. Tussen Marc en mij zat een andere rijder, waardoor ik goed zicht had op Marc. Van Hugo ontbrak ieder spoor, tenminste, voor me zag ik hem niet. Oké, het nieuwe doel was dus het terughalen van Marc. Gaande de race waarin mannen voor langzaam afzakten naar achteren en andersom hield ik steeds zicht op Marc. Maar halverwege de race kwam ineens het felrode pak van Hugo langszij. Oeps, dat was zeker niet volgens plan. Maar hij reed bij me weg en ik kon niet volgen. De al wat oudere achterband bleek nauwelijks meer grip te bieden aan de rechterzijde. Accelereren uit rechterbochten ging steeds moeizamer, de band ging steeds meer glijden. Aan de linkerzijde geen problemen, maar de meeste bochten op Assen zijn nu eenmaal rechtsom. Langzaam maar zeker zag ik Hugo bij me weglopen, en ging hij zelfs Marc voorbij. Maar ondanks mijn grip problemen bleef ik langzaam inlopen op Marc. Met nog 2 rondes te gaan was ik bijna bij hem. Met nog 1 ronde te gaan zat ik in zijn achterwiel. Ha. Dat ging ik winnen, ik zag dat Marc nog meer grip problemen op de rechterzijde had dan ik. In Ossebroeken kwam ik hem buitenom voorbij en ik besloot om hem uit te remmen voor de Strubben. Alsof hij het voelde, liet hij de motor helemaal wijd lopen en dwong mij tot een hele ongunstige lijn de Strubben in. Het uitremmen lukte me wel, maar ik moest er wel al mijn bochtensnelheid voor opofferen. En dat bleek een grote fout te zijn. Met hogere bochtensnelheid en dus betere drive kwam Marc me op de Veenslang weer voorbij gereden. Nu wist hij dat ik er was. Nu wist ik dat hij alles op alles zou zetten om me er niet weer langs te laten komen.  En dat lukte hem helaas. Ik kreeg geen enkele kans meer om hem voorbij te gaan in die laatste halve ronde. Helaas voor mij kwam hij dus 1 plekje voor me over de finish. Hij had dus 1 punt op me terug gewonnen. Erger nog, Hugo was 4 plaatsen voor me geëindigd en was me dus al voorbij in de stand.

Na de race kwam Marc even in de pitbox langs en hij bevestigde wat ik al wist. Mijn te vroeg ingezette actie had hem gewaarschuwd en hij had alles gegeven om me voor te blijven, op zoek naar dat ene puntje. Beiden wisselden we van banden tussen beide races, zodat de laatste race van het seizoen de beslissing zou gaan brengen. Mooi, zo hoort dat natuurlijk ook!

Op de rij voor me stond Hugo, en naast me stond Marc tijdens de start. Marc's start was echt top, de mijne was aardig maar niet meer dan dat. Tegen de tijd dat we de Veenslang opdraaiden zat hij niet 1 maar zo'n 4 plekken voor me. En dat hield hij de hele race vol tot mijn grote spijt. De race was mooi, vol spanning en strijd met rijders waar het voor mij niet om ging. Steeds hield ik Marc in mijn zicht, maar ik moest wel steeds een beetje verder voor me kijken om hem te blijven zien. En daar was niets aan te veranderen voor me. Ik leverde strijd en langzaam hengelde ik wel Hugo binnen. Maar hij kwam net niet binnen bereik om hem voorbij te komen, op de finish scheelt het 3 tiende van een seconde. Marc eindigt 4 plaatsen voor me, en is me dus voorbij gegaan in de eindstand. Zodoende is een 8e plaats in de eindstand mijn deel dit jaar. Een mooi resultaat wat mij betreft, een stukje beter dan de voorgaande jaren. 

Nu is het tijd om vooruit te kijken naar 2016. Het begin is gemaakt, er zijn nu al weer 2 club van 50 leden voor 2016 bekend. Bedankt mannen! 

 

 

 
ZAC Endurance: 8e geworden

Het is al jaren geleden dat de ZomerAvond Competitie een endurance race heeft georganiseerd. Voor mij is het alweer de 2e endurance race dit jaar. Zo rij je jaren geen lange afstand race, en zo rijd je er 2 per jaar. Het was de bedoeling dat team "De Straffe Gaskabel" zou bestaan uit Joep en Bas Haverkamp, Erik Granneman en ik. Op zaterdagochtend terwijl ik op het voetbalveld naar de spelende F-jes stond te kijken kreeg ik Erik aan de lijn. Hij moest afzeggen vanwege ziekte. Heel erg jammer, met name voor hemzelf natuurlijk. Omdat we graag met 4 rijders wilden rijden, werd er een rondje gebeld, geappt en gemaild. Op zondag was het geregeld. De nieuwe rijder in ons team was Rob Langwerden. Team "De Straffe Gaskabel" had dus weer 4 rijders. Dat was alvast maar weer geregeld.

Op zondagavond richtten we de pitbox in, zodat dat op de racedag niet meer nodig was. Het was op zondagochtend lang mistig geweest op het circuit en dat was ook voor de maandagochtend de voorspelling. Er werd door de 3 aanwezige teamgenoten unaniem besloten dat het 4e teamlid daarom maar als 1e de baan op zou gaan. Wie zwijgt, stemt toe tenslotte ;-) 

 

Klik op de foto voor meer foto's 

Omdat de nieuwe bestickering voor op het kuipwerk pas op zaterdagmiddag binnen was gekomen (dank PostNL....) moest ik op zondagavond in de pitbox nog stickers plakken. Maar het resultaat mag er zijn, al zeg ik het zelf. De keuring verliep voor ons hele team voorspoedig, uitgezonderd voor Rob. Zijn voorvorkkeerringen zweetten een beetje, waardoor zijn motor in eerste instantie niet goedgekeurd werd. Dat betekende sleutelen voor hem. En dat betekende ook dat iemand anders als 1e de baan op zou mogen. Nu was de verwachtte mist geheel uitgebleven, de zon scheen en het was niet koud. En dat terwijl in de rest van het land code geel werd afgegeven. Het mocht ook wel eens een keertje weer meezitten wat het weer betreft.

Er was tijd voor 4 vrije trainingen, voor elke rijder een sessie dus. Tijdens deze training zorgden we er al voor dat elke rijder wist waar hij het pitbord moest zoeken, zodat straks tijdens de race een automatisme zou zijn. Als eerste ging Bas de baan op, gevolgd door Joep en Rob, ik sloot de rij tijdens de 4 vrije sessies. Ook het wisselen van de transponder werd alvast geoefend, niets lieten we aan het toeval over. Tijdens mijn vrije training werd ik al vrij snel ingehaald door een snellere rijder, die een halve baan later onderuit ging in de linkerknik van de Ruskenhoek, één van de snelste bochten op het circuit. Gelukkig voor hem had hij niets ernstigs, maar de sessie werd wel geneutraliseerd met een code 60. Jammer, daar kom je niet echt van in een ritme. Even later mochten we weer verder op racesnelheid. In de tweede helft van de sessie verloop ik 2 keer bijna de voorkant, doordat de voorband onvoorspelbaar reageerde. Het vertrouwen in de al iets oudere voorband was daardoor wel weg. Voor de kwalificatie moest er dus maar een ander wiel met een andere band onder. 

Tussen de vrije training en de kwalificatie vond de briefing plaats waarbij de regels voor deze toch wat bijzondere race werden uitgelegd. We zouden in elk geval geen discussie hoeven te voeren over wie de start voor zijn rekening zou nemen, de organisatie gaf namelijk aan dat de rijder wie de snelste kwalificatietijd neerzette, ook moest starten. Vooraf hadden we afgesproken dat ik zou starten, want dat was tijdens de race in juli een doorslaand succes, weet u het nog? ;-) Maar goed, normaliter is Bas de snelste van ons vieren, dus de verwachting was dat hij de start zou mogen doen. Maar dat was niet het geval. Het was Joep die de snelste tijd voor ons team neerzette, waarmee we ons als 5e kwalificeerden in het veld van 24 teams. Dat was best een mooi resultaat en daar waren we dan ook tevreden mee. Wel kreeg Joep een zwarte vlag tijdens die sessie vanwege een geluidsovertreding. 

Vlak voor het uitrijden van de pitsstraat oefenden we het starten alvast even. Ik zou de motor vasthouden, Joep komt aanrennen, start de motor en rijdt weg. In de pitsstraat ging dat top. Mooi! Op de startgrid stonden we heerlijk vooraan, op plek 5. Ik hield de motor vast en Joep stond aan de overkant van het asfalt klaar, met de andere coureurs, om bij het vallen van de vlag naar de motor te rennen. Met het 1-minuut signaal steeg de spanning. Het was stil op het circuit. Heel anders dan normaal, kort voor een start. Dan stijgt het toerental in afwachting van de start. Bij deze start staan alle motoren uit en stijgt dus alleen de adrenaline. Frank Kerseboom zwaaide de Nederlandse vlag, 24 coureurs rennen zo snel ze kunnen op hun racelaarzen naar de motor toe, springen erop en starten de motor. De BMW van Joep slaat bij de eerste keer starten niet aan. Pas bij de tweede keer starten pakt hij op. In plaats van als 5e weg, gaat Joep ongeveer als 10e richting de Haarbocht. Jammer, de start ging bij de oefening zo goed, en nu net iets minder. Maar niet getreurd, er waren nog 3 uur en 59 en een halve minuut over om die plaatsen weer terug te pakken.

Omdat de stints maximaal 30 minuten + 1 ronde mochten duren, hadden we afgesproken dat de stints ook die tijd zouden duren. Na 28 minuten kreeg Joep daarom van vader Langwerden het pitbord dat hij over 2 ronden naar binnen moest komen. Na iets meer als 31 minuten na de start kwam Joep de pitstraat binnen - rustig, want een snelheidsovertreding zou met zware tijdstraf worden bestraft. De wissel, waarbij vader Van der Vegt de transponder moest overzetten, ging vlekkeloos. Joep had zichzelf teruggeknokt naar een 6e plek op de baan. Als 2e ging Rob de baan op. Direct nadat de motor binnenkwam werd hij aan de paddockzijde van de pitbox weer volgetankt. Voor de veiligheid was het verboden om dat in de pitsstraat te doen. De motor van Bas, die als 3e de baan op zou gaan, werd klaargezet voor het geval Rob eerder zou binnen komen. Je weet tenslotte nooit, het blijft nu eenmaal een mechanische sport. Ook Rob zijn eerste stint ging prima, zonder problemen reed hij zijn rondes. Jammer genoeg wel ietsje langzamer dan de andere rijders, waardoor we terugvielen naar de 11e plek. De wissel naar Bas ging ook prima en hij zorgde er weer voor dat team de Straffe Gaskabel weer omhoog klom. Ik mocht me ondertussen klaar maken voor mijn eerste stint, en dan is het in de gaten houden van de plaats waarop het team ligt ineens niet meer zo belangrijk. Ik ging letten op de stinttijd, om te weten wanneer Bas zou binnen komen. Overbodig natuurlijk, want langs de pitmuur werd dat prima voor ons in de gaten gehouden. Mooi op tijd werd een signaaltje gegeven dat het bord voor "2 rondes" uit ging. Tijd om helm op te zetten, handschoenen aan te doen. De anderen zorgden voor de bandenwarmers en de bokken. Ik stond klaar voor mijn eerste sessie en na de prima wissel mocht ik de baan op. 

Het rijden ging mooi, zo'n stint voelt toch een beetje als een training, omdat je niet met een hele groep even snelle rijders bij elkaar rijdt, maar heel erg verspreid over de baan rijders tegenkomt die verschillende snelheden rijden. Soms ingehaald worden, zelf veel inhalen. Het is een andere beleving dan de normale races die we rijden. Omdat het met 24 rijders in de baan niet heel druk was, werd het nooit echt moeilijk om andere rijders in te halen. Rijden met het verstand, want blijven rijden, niet vallen of andere problemen krijgen, zorgt ervoor dat je hoog in het klassement blijft staan. Mijn sessie verliep zonder problemen, maar richting het einde betrapte ik mezelf erop dat ik al uitkeek naar het pitbord. Toen dat de eerste keer kwam, was ik er wel blij mee. Dat half uurtje is eigenlijk ook wel lang genoeg, als je anders gewend bent aan races van zo'n 17 minuten.  

Geen idee op welke plek ik lag toen ik de baan afkwam, dus dat na het uitblazen maar eens gevraagd. Het bleek de 9e plek te zijn. Joep mocht de baan op voor zijn 2e stint. Hij kreeg daarin de zwarte vlag, maar dat had niemand door. Hijzelf niet en ook onze mannen langs de pitmuur niet. Blijkbaar hadden de marshalls op start-finish die al best een paar keer gezwaaid, want toen hij binnen kwam na zijn halve uur werd hij aan het begin van de pitstraat tegen gehouden door een zeer boze marshall, die hem beval om de transponder in te leveren zodat er niet meer gereden kon worden door hem, maar ook niet door de rest van het team. Oeps. Na enige discussie had Joep de marshall ervan overtuigd dat hij niet meer zou rijden, maar dat de transponder niet ingeleverd hoefde te worden, zodat het team wel door kon rijden. Dat kostte jammer genoeg wel wat tijd waardoor we terugzakten in de stand. Rob ging na Joep de baan op voor zijn 2e en laatste stint. Hij zette nette tijden en reed een probleemloze stint. Toen Bas na 3 uur racen de baan opging voor zijn 2e stint zei ik net dat het zo mooi was dat er nauwelijks valpartijen waren en al helemaal geen code 60 was geweest. Ik had het niet moeten zeggen denk ik, want bijna direct kwam er een code 60 vanwege een valpartij. Later bleek dat het een rijder van het team was dat op de 1e plaats had gelegen. Zijn clipon was spontaan afgebroken tijdens het rijden waardoor hij een valpartij niet kon vermijden. Hij brak zijn sleutelbeen, op zich niet ernstig, maar hij viel naar horen zeggen flauw, waardoor de doktoren met hem bezig waren. Gedurende de tijd dat de ambulance in gebruik was, duurde de code 60 voort. Tijdens de code 60 moet 60 km/h worden gereden en mag niet worden ingehaald. De code 60 bleek uiteindelijk 26 minuten te duren, waardoor Bas nagenoeg zijn hele sessie met 60 km/h had afgelegd. Eeuwig zonde, want hij had juist een mooi aantal plaatsen terug moeten pakken. 

De wissel van Bas naar mij, vond nog plaats in de code 60 periode. Na iets meer dan een hele ronde werd weer groen gegeven, zodat er nog zo'n 20 raceminuten over waren richting de finish. Voordat ik de baan op ging voor mijn laatste sessie had ik gezien dat het team voor ons, zo'n 15 seconden voorsprong op ons had. Ik hoopte dus dat ik dat dicht zou kunnen rijden in die 20 minuten. Maar zo ver als ik voor me kijken kon, ik zag de rijder van dat team niet in beeld verschijnen. Natuurlijk haalde ik rijders in, maar dat waren langzamere deelnemers die toch al achter ons reden. De rijder van het team voor ons, is een bekende, namelijk Marc Wingelaar. Daar strijd ik altijd tegen, dus die herken ik wel. Helaas zie ik hem pas weer terug als we met z'n allen over de finish zijn. We zijn als 8e in de Race categorie en 9e algemeen over de finish gekomen. Een resultaat om tevreden mee te zijn. 

Al met al was het een prachtige dag, met een heel ander sfeertje dan iedere normale racedag. In de pitstraat heerst rust, maar toch ook altijd spanning. Een constant aanwezige spanning, zonder de piekspanning die de start van een normale race met zich mee brengt. Endurance racen heeft een hele eigen dynamiek, waar strategie een belangrijk onderdeel van is. Mooi. Ik hoop dat er volgend jaar weer een endurance race in het programma wordt opgenomen. Ik ben er dan weer bij! 

 

 
Nieuwe naam: Van der Vegt fijnmetaal

Al 3 jaar op rij prijkt het logo van Van der Vegt Verspaning en Techniek op mijn motor. Daar komt verandering in vanaf de volgende race. Want er is een nieuwe naam. Er is een nieuw logo. En er is een nieuw pand. Door groei en gebrek aan ruimte in het pand in Deventer was het nodig om een groter pand te hebben. Daarom is een pand aan de Overkampsweg 12 te Raalte aangekocht. Hier is 800m2 aan ruimte om alle verschillende machines, voorraden en expeditie een plaats te geven. 

Met de verhuizing is ook een nieuwe naam en logo ontstaan. Vanaf nu gaat u voor al uw fijnmechanische (machine) onderdelen en CNC draai- en freeswerk naar Vandervegt fijnmetaal. Met 25 jaar ervaring in verspanen een zeer betrouwbaar adres. Vanaf de volgende race is het onderstaande logo dus op mijn motor te zien.

 

 

 
Van wisselend rubber tot vertrouwen op Buienalarm: Assen

De week voorafgaand aan de race van afgelopen zaterdag stond in het teken van 2 dingen.

1. Zou de baan op tijd schoon zijn na de MXGP? Niets van meegekregen? Kijk hier voor foto's gemaakt op de voorgaande zondag. Het anders zo heilige asfalt is niet eens meer te zien op deze foto's. 
2. Zou het een droge dag worden? De hele week liet het weerbericht regen zien, maar naarmate zaterdag dichterbij kwam, werd het bericht geleidelijk aan beter.  

In het gras 

Met het inpakken van de spullen op vrijdagavond was ik in ieder geval doorweekt, dus dat water zouden we op zaterdag geen last meer van hebben. 's Avonds op de paddock was het gezellig druk en het was droog, dus dat gaf moed. De volgende ochtend startte met het keuren van de motor. Hierbij werd lichte speling in het balhoofd geconstateerd, dus moest voor aanvang van de vrije training worden opgelost. Dat was maar weinig werk dus dat gaf geen problemen. Banden hoefde ik niet te wisselen, want de motor had ik naar Assen gebracht op regenbanden, en die waren ook nodig in de vrije training. Het had vroeg in de ochtend geregend, maar het duurde lang voordat het asfalt droog werd. Op nog nat asfalt verreden we onze vrije training. Het was goed om te zien dat het asfalt perfect schoon was gemaakt na de MXGP van de week ervoor. Daar waar anders gras ligt, lag nu nog wel wat zand, maar dat is naast de baan. Op nat gras moet je ook niet komen, dus dat was niet erg. Het antwoord op de eerste vraag was dus "ja" en op de tweede dus "nee". Helaas. De vrije training probeerde ik mezelf langzamerhand weer wat vertrouwen in te praten. Ik kon merken aan mezelf dat de valpartij van de laatste race een deukje in het vertrouwen had gemaakt. Net wat eerder remmen dan ik anders deed om zodoende minder hard te hoeven remmen. Ik kreeg het nog niet voor elkaar om dat al weer op het oude niveau te brengen. Maar tot mijn eigen verbazing stond ik na de vrije training wel op een 7e plaats. Niet dat het ergens om gaat, maar toch. Hier de uitslag. 

Kwalificatie
Ondertussen Buienalarm, Weeronline, Buienradar en allerlei andere weerstations in de gaten houdend maakten we ons klaar voor de kwalificatie. De bandenwarmers gingen alvast om de velgen met de droogweerbanden, zodat als deze nodig bleken te zijn, ze in ieder geval ook warm waren. Met nog zo'n half uur te gaan voor de kwalificatie leek het erop dat het asfalt droog genoeg werd om te rijden met slicks, dus moest er gewisseld worden. Al tijdens de eerste ronde bleek deze keuze de juiste te zijn. Het asfalt was droog, met hier en daar nog een donkerder plekje. De lijnen en curbstones waren nog wel vochtig, daar moest je beter niet op komen merkte ik al snel. Ik was de baan opgegaan achter pitboxgenoot Joep, maar ik kon hem net niet volgen. Dat dat niet best was besefte ik me al direct. Ook op het droge asfalt merkte ik dat ik te vroeg remde. Ik kon mezelf voorhouden dat ik niet gevallen was op droog asfalt, dus dat ik niet anders hoefde te rijden, maar toch kon ik die knop nog niet helemaal om zetten. Mijn eigen rijden voelde langzaam aan en dat bleek ook wel uit de tijd die ik had neergezet. Het had zeker 3 seconden sneller moeten zijn. Zelfs Marc Wingelaar met zijn nog niet geheel herstelde schouder was sneller. Niet dat ik hem dat niet gun hoor, maar om aan te geven dat ik dus onder de maat had gepresteerd. Ik mocht starten in het midden van rij 6, hier de uitslag.

Race 1
In de tijd voor race 1 kwam er weer zo'n kort maar hevig buitje over het circuit drijven. Met nog een uur te gaan was de baan weer drijfnat geworden. Buienalarm liet geen nieuwe buien meer zien voor de komende tijd, dus nu was de grote vraag hoe snel het asfalt droog zou worden en welke banden de juiste keuze zouden zijn. Zo'n 20 minuten voor de start van de race was het asfalt nog steeds erg nat. Regenbanden dus. Dat betekende weer wisselen van de wielen. Op de startopstelling bleek dat iedereen deze keuze had gemaakt. Maar al tijdens de opwarmronde waren er hier en daar al een droog plekje te zien. En de zon scheen volop. Ik was benieuwd of de regenbanden de 10 ronden zouden overleven. Daar zouden we vanzelf achter gaan komen, niet dan? Mijn start was goed en bij het opkomen van de Veenslang lag ik ongeveer op de 10e plaats. Dus zo'n 7 plaatsen goed gemaakt in de eerste 4 bochten. Prima begin, dat gaf moed. Ik zat mooi in een groepje coureurs. Het asfalt droogde zienderogen op, de zon deed haar werk goed. Na een ronde of 3 was de rijlijn over het gehele circuit al droog. Om de banden te koelen reed ik op de rechte stukken over de natte plekken. Dat was nog eens 2 ronden later ook al niet meer mogelijk, want toen was het bijna allemaal droog. Met regenbanden rijden op een droge baan is best wel apart. Ze hebben minder stabiliteit dan droogweerbanden, waardoor bij het proberen om rondetijden te rijden die je in het droog kunt zetten er allerlei bewegingen ontstaan in de motor die je anders nooit meemaakt. Moeilijk rijden is dat. Maar blijkbaar hielden mijn regenbanden het iets beter dan die van de man voor me, Corne Adams, want ik liep naar hem toe op het einde van de race. In de twee-na-laatste ronde had ik besloten waar ik hem kon passeren en ik besloot om dat in de laatste ronde te gaan proberen. Helaas was er een valpartij in de een-na-laatste ronde waarbij de dokter de baan op moest komen. Hierdoor werd een "code 60" ingesteld die duurde tot aan de finish. En zoals u weet mag je dan niet inhalen. Weg plannetje en ik werd 11e. Hier de uitslag van race 1.

GT bocht 

Race 2
In de aanloop naar de tweede race was het prachtig zonnig. En toch hielden we angstvallig Buienalarm in de gaten. Onze race zou starten om 15.45 uur. Buienalarm gaf een hele zware bui op van 15.45 tot 15.55 uur voor het circuit. Zou deze voorspelling van Buienalarm kloppen? Zo ja, dan waren de slicks geen optie. Zo nee, dan waren de regenbanden geen optie. Joep en ik besloten te gokken op de juistheid van Buienalarm en dus de regenbanden te monteren? Tenminste, Joep liet ze zitten, maar bij mij waren ze er al onder weg, en dus konden ze er weer terug onder. Buienalarm liet ons niet in de steek. Klokslag kwart voor vier kwam de hevige bui. In korte tijd was het circuit drijfnat. Bij de startopstelling zag ik sommige mannen niet staan, sommigen stonden op slicks, maar toch stonden de meesten aan de start op regenbanden. Blijkbaar waren we niet de enige die goed naar het weerbericht hadden gekeken. Helaas voor hem had pitboxgenoot Marc Wingelaar in race 1 zijn regenbanden helemaal kapot gereden en had hij geen andere keuze dan te starten op slicks. Respect, om op slicks te starten en de hele wedstrijd uit te rijden, echt waar. Ook Frank Teunissen zag ik met een slick achterband rijden. Hij had wel een regenband voor. Ook hij had zijn achterband kapot gereden in de eerste race. Nu startend vanaf rij 4, plaats 11 was mijn start goed. Normaal gesproken kun je bij het oprijden van de Veenslang wel ongeveer zien waar je bent terecht gekomen in het veld, maar door de spray van de mannen voor me zag ik niets anders dan spray. Hoeveel man er precies voor me reden kon ik niet zien. Wel wist ik dat niemand me voorbij was gegaan, en ik een paar man had gepakt.  Op het natte asfalt lagen de kaarten toch net even anders dan op het drogere asfalt. Langzamerhand kwam ik verder naar voren te rijden. Ik kwam in een mooie strijd met Joep Haverkamp terecht, die me voorbij kwam op een moment dat ik een beetje opgesloten zat achter Camiel Blokhuizen. In het onderstaande filmpje zie je op 8.00 m Joep aan Camiel voorbij gaan en op 8.01 m ga ik Camiel voorbij. Gelukkig kon ik Joep in de Ruskenhoek weer voorbij gaan. Als je heel goed kijkt, kun je dat nog net zien op het filmpje.

Dim lights Embed Embed this video on your site  

Helaas kon ik Joep niet de hele race achter me houden want in de een-na-laatste ronde komt hij me nog voorbij en rijdt dan ook nog eens bij me weg nadat ik een enorme zwieper maakte door vol accelererend over de curbstones te willen rijden. Dat was te veel voor de grip van de achterband, maar gelukkig bleef ik in het zadel zitten. De aansluiting was ik daardoor wel kwijt. Wel lukt het me om in de laatste bocht van de race Dave Rogge te passeren waardoor ik deze race als 5e over de finish kom. Hier de uitslag.

Stand in kampioenschap
Voor de start van deze race stond ik 9e in de stand. Ik heb goede zaken gedaan, want nu ben ik op plek 6 terecht gekomen. De eerlijkheid gebied te zeggen dat Marcel van Pijkeren (mijn 501 km teamgenoot) met racen gestopt is, waardoor hij nu naar beneden is gezakt. Ik heb dus 1 plek cadeau gekregen. De race op 5 oktober is een 4-uurs wedstrijd, deze telt niet mee voor het kampioenschap. De laatste dag van het seizoen, 19 oktober, zijn er nog 2 races te rijden. De kans dat ik nog stijg in het kampioenschap acht ik niet zo groot, met 24 punten achterstand op de nummer 5. De kans om nog weer te zakken is groter, maar daar ga ik op 19 oktober de strijd dus voor aan!

 Stand

 
Zandvoort: Een dag met een goud-zwart randje

Zandvoort aan zee. In augustus. Heerlijk in de zomer. Maar helaas, het leek wel herfst. Regen, regen en regen hadden de weergoden voor ons in petto. Zelfs het inpakken van de auto op zondag leverde al een nat pak op. Daarom gingen in mijn bagage 2 race-overalls, 3 paar laarzen en 3 paar handschoenen mee. Kortom, alle race-uitrusting dus. Daarnaast 3 sets ondergoed en 5 paar droge sokken. Ik was dus voorbereid op een natte dag.

De dag begon met de keuring, lekker overdekt vanwege de regen. Vervolgens was er ruim voldoende tijd om de motor in regen setup te brengen, want de vrije training voor de race cup was pas om 10.20 uur. Het weer was duidelijk: veel regen. De bandenkeuze was dus niet moeilijk voor deze sessie. De 15 minuten durende vrije training stond voor mij in het teken van wennen aan het natte asfalt, want de vorige race op Zandvoort, 5 mei, was de laatste keer dat ik op een natte baan had gereden. De sessie verliep prima, geen bijzondere zaken meegemaakt, en eigenlijk gewoon wel lekker gereden. Een natte baan ligt me over het algemeen wel.

 

Klik op de foto voor meer foto's

Tussen onze vrije training en de kwalificatie werd er in één van de andere sessies een flink oliespoor in de Hugenholtzbocht gelegd, het schoonmaken daarvan nam behoorlijk wat tijd in beslag. Bij het oprijden van de baan in de kwalificatie lag een groot deel van het asfalt daar bezaaid met "grit" om de olie te absorberen. Geeft niet echt veel vertrouwen als je daaroverheen moet (of mag) uitaccelereren de heuvel op. Maar goed, het is niet anders en iedereen moet het daar mee doen. Ik was als één van de eersten de baan opgegaan en al vrij snel zat ik in een lekker ritme. Ik had het idee dat ik lekker aan het rijden was, maar nog niets echt bijzonder hard aan het pushen was. Al gauw had ik de paar man die voor me de baan op waren gegaan ingehaald. Onder andere Marc Wingelaar, die altijd wel goed is in het nat. Gaf mij wel een indicatie dat ik niet helemaal stil stond. Alles wat ik hiervoor schreef speelde zich af in de eerste paar rondjes. Bij het aanremmen voor de Audi S bocht ( die tegenwoordig officieel de Hans Ernst bocht heet, maar dat terzijde) ging het mis. Het aanremgedeelte voor die bocht loopt naar beneden toe af en staat bekend als glad in de regen. Dat weet ik, dus daar hield ik (vond ik tot op dat moment) rekening mee. Maar niet genoeg blijkbaar want nog maar net begonnen aan het remmen blokkeerde mijn voorwiel en sloeg onder me weg. Voor ik het wist lag ik op het asfalt en gleed ik omlaag richting grindbak. Ik kwam in het gras links naast de baan terecht, rolde daar nog een paar keer om en lag toen stil. Allerlei krachttermen vlogen door mijn hoofd die ik hier maar niet zal noemen. Vult u de juiste bewoordingen zelf maar in.... De Honda lag verderop in de grindbak. Ik zag dat de motor niet meer draaide en dat de rechterkant niet beschadigd was. Mooi, ik sprong over de vangrail, zodat ik niet geraakt kon worden door eventueel andere vallende sterren.

Aan de toegesnelde marshall mocht ik uitleggen dat ik zelf echt niets had. Na 3 keer vragen en 3 keer hetzelfde antwoord te hebben gehad, besloot hij dat ik waarschijnlijk de waarheid sprak, want hij richtte zijn aandacht nu op het uit de rijlijn verwijderen van mijn motor. Met een afgebroken clipon en voetsteun was verder rijden geen optie helaas. Onder gele vlag drukten we gedrieën de motor uit de grindbak. Terwijl we dat deden veranderde de gele in een rode vlag. Er was nog een valpartij in een andere bocht gebeurd bleek later. Ik had 3 hele rondes afgelegd, de andere rijders maximaal 5 stuks. 

Achter op het wagentje werd ik terug gebracht naar mijn pitbox. Daar kreeg ik het heugelijke nieuws te horen dat ik me als 2e had gekwalificeerd voor de race. Normaal iets om heel blij mee te zijn, maar in dit geval had ik daar geen tijd voor. De motor had schade en moest gerepareerd worden voor de race. Daar was zo'n anderhalf uur tijd voor, dus moest er snel worden begonnen. Mijn rode regenpak kon de prullenbak in, dat was rondom doorgesleten. Voordat ik goed en wel de rest van de kleren had verwisseld voor normale kleding waren pitboxgenoot Chris Vriend en mijn vader al bezig om de motor te wassen. Al het zand, gras en grind moest er weer vanaf om de ontstane schade goed te kunnen beoordelen en herstellen. Gelukkig was Fabian ook mee, met z'n kleine vingertjes kon hij alle grindsteentjes pakken waar volwassen vingers niet bij konden komen. Handig, zo'n jong monteurtje ;-)

De schade viel mee. Alle kuipdelen waren bekrast en gebarsten, maar te "repareren" met ducttape. De linker clipon was afgebroken (had z'n functie prima verricht dus) maar het koppelingshendel was nog heel. De voorvork en het frame hadden geen schade. Wel was de linker voetsteun afgebroken en het schakelpedaal krom geslagen. En mijn net gemonteerde nieuwe achterbrug had ook de nodige krassen opgelopen. Net een race te vroeg vervangen zullen we maar zeggen.... Met hulp van Chris, Marc Wingelaar, Martijn Duijkers, Peter Merkelbach en mijn vader was de motor 1 minuut voor de race 1 weer startklaar en goedgekeurd. Alle rijders stonden in startopstelling in de pitsstraat opgesteld. Ik kon erlangs rijden en mijn plekje vooraan innemen. Nu maar hopen dat alles goed gerepareerd was en we niets over het hoofd hadden gezien. Tijd om te testen was er niet meer namelijk.

In de opwarmronde was het duidelijk dat er in de gp chicane behoorlijk wat olie of benzine lag. Daar was de marshall nog mee bezig toen wij al langs kwamen. Handig dat we wel de baan op werden gestuurd. Op de startgrid werd ons verteld dat de start uitgesteld werd tot het schoonmaakwerk gereed was én dat we nog een opwarmronde zouden rijden. Ik kan me zo voorstellen dat ik de enige rijder was die daar blij mee was. Dat gaf mij nog iets meer tijd om te voelen of alles met de motor in orde was én weer wat vertrouwen te krijgen. Het vertrekken voor de 2e opwarmronde gebruikte ik als proefstart. Dat deed Frank naast mij ook en die stond direct helemaal dwars. Ik dacht bij mezelf dat hem dat bij de echte start wel eens op kon breken. In de opwarmrondes had ik niets vreemd aan de motor gemerkt, dus racen was geen probleem. Wel remde ik iets eerder in de Audi S bocht om geen tweede keer onvrijwillig af te stappen.

Mijn start was goed. Ik had heel even kopstart maar toen kwam Marc Wingelaar (vanaf plek 3) en Roy Ruesen (vanaf plek 5) me voorbij. Als 3e de Tarzanbocht in. Het verminderde vertrouwen door het valpartijtje speelde me wel parten. Binnen 3 rondes lag ik al op plek 9 en alle inhaalacties waren uitremacties. Het vertrouwen in de combinatie nat asfalt - grip van de voorband was nog niet helemaal opgebouwd. Ik rijd dan wel Honda, maar ik ben geen Marc Marquez zeg maar. In die 3e ronde kregen we de eerste "code 60" vanwege een valpartij in de Kumhobocht. Die code 60 duurde geloof ik 2 rondes. Toen we weer de groene vlag kregen was ik iets wakkerder dan de man voor me, maar dat mocht niet baten. Bij het aanremmen voor de eerstvolgende bocht was hij al weer voor. Anderhalve ronde later zag ik voor een gele motor de grindbak ik duiken in de Tarzanbocht. Dat kon alleen Steven zijn en toen ik erlangs reed zag ik ook pitboxgenoot Marc Wingelaar roerloos liggen. Oei. Al snel kregen we de 2e code 60. Deze werd snel omgezet in een rode vlag. Het tijdschema was blijkbaar al teveel uitgelopen met de vele valpartijen deze dag om de race uit te laten rijden. Gelukkig bleek het met alle gevallenen goed afgelopen te zijn. Omdat ik in de anderhalve ronde tussen beide code 60's me nog 2 keer uit had laten remmen kwam ik als 11e over de finishlijn. Niet het resultaat waar ik vooraf voor had getekend, maar gezien het valpartijtje was ik toch niet ontevreden. In de race hebben alleen de nummers 1 en 2 harder gereden dan mijn kwalificatietijd. Een 3e plek was dus mogelijk geweest. Tja.

Videobeelden race 1 door Frank Teunissen. Je ziet mij als eerste in beeld verschijnen en direct na de eerste bocht gaat Frank me voorbij.  Dim lights Embed Embed this video on your site   

Video beelden race 1 door Camiel Blok. Camiel gaat me op 05.55 minuten voorbij.  Dim lights Embed Embed this video on your site

Omdat mijn regenpak in de prullenbak lag was alles wat ik aan had doorweekt. Kwamen die extra laarzen, onderbroeken, shirts en pak toch nog van pas. Zodoende kon ik in race 2 met een droge outfit weer aan de start verschijnen. Vanaf plek 11 mocht ik starten. De baan lag nog steeds bezaaid met plekken waar grit de gladheid vanwege olie of benzine moest wegnemen. Het resultaat van de vele valpartijen. Uitrijden was deze dag al een behoorlijke prestatie blijkbaar. In de race kwam langzaam mijn vertrouwen weer terug. In de 5e ronde reed ik een rondetijd die "maar" 2 seconden van mijn kwalificatietijd af lag en het ging steeds iets beter. Ik had zelfs een paar man ingehaald na een goede start. Ook kon ik Camiel uitremmen (zie video hieronder) dus het ging de goede kant op. Helaas werd mijn progressie gestopt door weer een code 60, die ook omgezet werd in een rode vlag. Ook dit keer geen persoonlijk letsel bij de rijder. In race 2 kwam ik als 6e over de finish. Gezien het verloop van de dag een mooi resultaat.  

Video beelden race 2 door Camiel Blok. Ik ben in beeld vanaf 10.51 minuten. Ik kom dan binnendoor bij Camiel.  Zo'n 50 seconden later zie je rechts in beeld een rijder en motor op de baan liggen. Dit is de oorzaak van de "code 60" die uiteindelijk leidt tot een rode vlag. Ik ben tot binnenkomst bij Camiel in beeld te zien.  Dim lights Embed Embed this video on your site  

Dit alles heeft ertoe geleid dat ik van plek 10 naar plek 9 in het klassement ben gestegen, dat is dan nog wel het meest positieve van deze toch wat minder mooie dag.  

 
Maandag naar Zandvoort

Na een zomer- en vakantiestop is het maandag weer de hoogste tijd om te gaan racen. Het circuitpark Zandvoort is de plaats van handeling dit keer. De vorige keer dat we daar reden was het deels nat en deels droog. En dat kan zomaar dit keer ook het geval zijn, de voorspelling geeft wisselvalligheid aan. Dat kan voor lastige keuzes - bandenpoker - zorgen. Ik hoop dat het meevalt. Onderstaand het tijdschema van de race. Mocht je nog vakantie hebben: kom dan gerust kijken. De races zijn altijd spannend, toegang is gratis en je kunt je dag afsluiten in een strandtent aan zee. Mooi toch!

In de vakantie heb ik de CBR1000RR voorzien van nieuwe ketting en tandwielen en een nieuwe achterbrug. En natuurlijk zijn alle Eurol vloeistoffen er weer vers in gegaan. Kortom: klaar!

Onderhoud 

 Tijdschema

De stand in het kampioenschap is momenteel als volgt: Ik sta 10e nu.

Stand 

 
Team Sallandracing is 17e geworden tijdens 501 van Assen

Afgelopen zaterdag 4 juli was de dag waarop een zinderende 501km van Assen werd verreden. Door team Sallandracing ben ik enige tijd geleden gevraagd als 3e rijder omdat de eigenlijke 3e rijder vanwege gebrek aan financiën niet mee kon rijden. Het team zocht een goede regenrijder omdat Marcel en Roel beide geen echte fan van nat asfalt zijn. Het regende zaterdag echter niet. Sterker, de omstandigheden waren tropisch. Bij temperaturen van ruim boven de dertig graden en een baantemperatuur van ruim boven de vijftig graden was het vooraf al duidelijk dat het een ware slijtageslag zou worden voor mens en machine, en dat werd het. De organisatie had vooraf aangekondigd dat een coureur niet langer dan dertig minuten aan een stuk mocht rijden alvorens te wisselen, dit uit veiligheid voor de coureur. Voor ons betekende dit een kleine aanpassing van ons vooraf bedachte schema.

Team 

Klik op de foto voor meer foto's. 

In de ochtend stonden 3 kwalificatiesessies gepland, waarbij het onze bedoeling was om allemaal te rijden om op snelheid te komen, en een snelle kwalificatietijd te laten zetten door Marcel, de snelste van ons drieën. Zoals wel vaker moesten we onze plannen bijstellen doordat in de eerste kwalificatie al in de 2e ronde een lang oliespoor werd gelegd door een collega rijder. De rode vlag en het verwijderen van de olie duurde lang, waardoor een deel van de kwalificatietijd kwam te vervallen. Met allemaal iets minder rijden vond ons plan alsnog doorgang. Het lukte Marcel om een tijd van 1:48.0 neer te zetten, waarmee we ons op de 29e plek van de 56 teams kwalificeerden. Precies in het midden, helemaal niet slecht, in dit ontzettende sterke veld.

Vooraf was besloten dat ik de start voor mijn rekening mocht nemen. Het zou mijn eerste Le Mans start worden en ik had er echt zin in. Helaas verprutste ik de start vanwege een gigantische blunder. Met schaamrood op de kaken typ ik hier mijn blunder .... Ik vergat de bandenspanning van mijn verse achterband juist te zetten. Daar kwam ik achter tijdens de opwarmronde. Al in de 3e bocht voelde ik de motor glijden. Razendsnel doordacht ik mijn opties. Eerste stint rijden met te hoge bandenspanning. 1 seconde over nagedacht. Nee, te gevaarlijk. De pits inrijden, bandenspanning verlagen en starten uit de pits. Mogelijk, maar betekent zeker starten als laatste. Motor in de startopstelling zetten en iemand razendsnel een bandenspanningsmeter laten halen en de spanning verlagen en hopen dat dat lukt voordat de vlag omlaag gaat. Mogelijk, niet gevaarlijk, want iedereen staat diagonaal. Opties afgewogen, als een dolle naar de startgrid gereden en helper Rob laten rennen voor een bandenspanningsmeter. Het was bijna gelukt. Bijna. De ventieldop zat er weer op toen alle rijders 10 seconden weg waren.... Ik startte dus als allerlaatste, zelf de rijders uit de pitsstraat waren me voor. Toch de foute keuze dus.

Ik wist dat ik 14 ronden moest rijden in deze stint en ik nam me voor om zoveel mogelijk van mijn blunder goed te maken. Na de 1e ronde lag ik alweer 50e en ronde na ronde haalde ik mensen in. De sessie verliep heerlijk, geweldig veel mensen ingehaald, in dat verkeer 4 rondes gezet die precies op mijn PR zaten qua tijd. Toen ik het pitbord kreeg te zien dat ik binnen mocht komen, was ik daar overigens wel heel erg blij mee in de zinderende hitte. Op het moment van de pitsstop had ik ons teruggebracht naar de 25e positie in het veld van 56 teams. Best een mooie stint, met een waardeloos begin. 

Terwijl ik ervoor zorgde dat ik weer afkoelde reed Marcel de tweede stint. Hij reed zeer goede tijden en bracht ons in zijn stint terug naar de 20e plek. Dat had nog iets hoger kunnen zijn misschien, maar Marcel brak zijn sessie af na 12 rondes omdat de zool van laars af was gevallen. Ja, echt, dat lees je goed. Daardoor moest Roel zich snel klaar maken, misschien wel iets te snel. In zijn eerste ronde verloor Roel het vizier van zijn helm, waardoor hij direct weer terug de pits in kwam en er in alle ontstane consternatie een reservehelm gezocht moest worden die nog in de auto bleek te liggen. Daar verloren we jammer genoeg zo'n 3 minuten mee en vielen terug tot plek 35 in het veld. Na deze tegenslagen verliep de rest van de rondes gelukkig voor alle 3 rijders vlekkeloos.

De hitte zorgde voor veel valpartijen, motoren die het niet meer deden en coureurs die het niet meer deden. Persoonlijk gebruikte ik de vele rijtijd deze dag om mijn lichaamshouding op de racer bij te schaven en met tips van Marcel probeerde ik mijn zwakste punten op Assen te verbeteren. De grote hoeveelheid snelle coureurs zorgde ervoor dat er genoeg praktijkvoorbeelden te zien waren voor mij om bij te leren. Daar kon ik nog wel eens plezier van krijgen later. Deze race was er ook echt één waarbij constant rijden voorwaarde was. Dat lukte ons gelukkig prima. Snelle pitsstops, constante rondetijden en geen pech zorgden ervoor dat we op het vallen van de finishvlag op een prachtige 17e plaats stonden! Iets waar ik vooraf echt voor had getekend. Geweldig!

Hier is de volledige uitslag te zien.  Hier zijn de foto's van die dag. Een verslag op Racesport.nl van deze wedstrijd is hier te lezen.

De 501 van Assen is een prachtig evenement kan ik nu uit ervaring zeggen. Wat mij betreft voor herhaling vatbaar volgend jaar!

 

 
Geweldige verbetering in Assen!

Het waren een paar drukke dagen. Op zaterdag de 501 van Assen en op zondagavond was ik alweer terug op de paddock voor de races op maandag. Op zondagavond in pitbox 12 werd eerst de motor verzorgd, want dat was zaterdagavond niet meer gebeurd. De pitbox zou lekker vol worden, met Bas en Joep Haverkamp, Erik Granneman, Marc Wingelaar en Chris Vriend. En ook fijn, het zou iets koeler worden dan zaterdag. En oor het eerst in lange tijd waren alle race klassen tijdens de voorinschrijving al uitverkocht. Volle startvelden, spektakel gegarandeerd dus.

Doordat ik zaterdag natuurlijk behoorlijk veel kilometers had gemaakt, hoefde ik in de vrije training niet echt op gang te komen. Het ging gelijk al heel lekker en het tempo zat er direct mooi in. Alles wat ik tijdens de endurance race op zaterdag had geoefend herhaalde ik nu nog een keertje. Het voelde goed en de sessie was voorbij voordat ik er erg in had. Kort zeg, zo'n sessie. In vergelijking met de langere stints van zaterdag natuurlijk he! De band waar ik de endurance op gereden had ging er tussen de vrije training en de kwalificatie vanaf. Een verse band voor de kwalificatie moest zorgen voor een goede tijd, want het met 45 man volle veld was erg sterk. Met een 1:50.9 stond ik na de vrije training op een 14e plek, maar een aantal mannen voor hadden beduidend harder gereden. Ik wist dat ik een goede kwalificatie moest rijden om niet te ver naar achteren te hoeven starten. Maar ik had vertrouwen. Het gevoel was goed en ik was er zeker van dat ik de tips van Marcel en het oefenen daarop tijdens de endurance wel onder mijn eigen persoonlijke record moest kunnen duiken.

 

Klik op de foto voor meer foto's 

Tijdens de eerste 2 ronden in de kwalificatie zat ik in een groepje rijders waar ik daarheen moest, want ze gingen te langzaam voor me. Vanaf ronde 3 vond ik een min of meer vrije baan en kon ik mijn rondes gaan rijden. Toch had ik in iedere volgende ronde op z'n minst heel even last van steeds weer een andere rijder waar ik achterop kwam en dus voorbij kon. Ik voelde dat het hard ging, maar ook dat er in iedere ronde wel een bochtje verprutst was. En toen kwam daar die laatste ronde. Ik zag de man met de finishvlag al klaar staan, maar hij zwaaide hem nog niet. Gelukkig, want zo ver ik kon kijken reed er niemand voor me. Dit moest hem worden wist ik. En hij liep goed. Elke bocht ging zoals ik dat wilde. Geen gele vlaggen, niemand die me in de weg reed, alles ging gewoon goed. Toen ik over de finish kwam wist ik dat het een snelle ronde was. Hoe snel niet, want er is geen laptimer gemonteerd. Bij het terug komen in de pits kreeg ik direct schouderklopjes en opgestoken duimpjes. Het was dus een goede ronde geweest. Hoe goed, hoorde ik direct daarna. Een 1:47.2 had ik gereden. Ik vroeg nog even of ik dat goed had verstaan. En dat had ik. 1:47.2 is een verbetering van 2.2 seconden ten opzichte van mijn vorige snelste tijd. Dat is een grote stap, een grote stap. En beter nog, ik stond er als 6e mee gekwalificeerd in dit grote startveld. Mooi op de tweede startrij dus, een prachtige uitgangspositie voor de 1e race. Mijn dag kon eigenlijk al niet meer stuk.

Starten op rij 2 geeft een prachtig vrij zicht op de eerste bocht. Bijna niemand voor je, ideaal. Maar starten lijkt nog niet mijn sterkste punt met de Honda. Ik verloor een plekje of 4 a 5 in de eerste bochtencombinaties. Het was dringen en wringen geblazen in de eerste ronde. Er gingen mensen wijd, er werd verremd, maar iedereen bleef erop zitten. En verdomd, daar zat Marc Wingelaar weer voor me. Net zoals de vorige race. Ik had in de kwalificatie zoveel harder gereden, dat ik me voornam om hem voorbij te gaan, en snel ook. Dat lukte in de 3e ronde vlak voor de allersnelste bocht, de Ruskenhoek. Marc had een gaatje laten vallen naar de mannen voor hem. Het kostte me een rondje om dat gat weer te dichten en een mooie strijd aan te gaan met een groepje van 4 man. Het tempo van deze groep lag hoog en af en toe werd er een plaatsje gewisseld. Voor me zag ik Camiel Blokhuizen en Alexander Klaassen. Achter me wist ik dat Marc er nog zou zijn waarschijnlijk. Helaas verremde ik me een paar rondes later in de Haarbocht waardoor Bas Haverkamp eenvoudig voorbij kon steken. Jammer, maar eigen schuld. De daarop volgende rondes, tot aan de finish was ik toeschouwer bij een gevecht tussen Camiel en Alexander. Ik zat in het wiel, maar kon me er niet mee bemoeien. Het was een strijd waarbij ze beide zich het kaas niet van het brood lieten eten. Mooi om te zien. Zo reden we naar de finish en na de tijd kon ik tevreden constateren dat de tijden zeer goed waren, ook nu weer een tijd van 1:47.6 in de race gezet wat gewoon erg goed is. Ik kwam als 12e over de streep en kijkend naar de tijden die ik reed had er ook niet veel meer ingezeten. Hier de volledige uitslag.

Dim lights Embed Embed this video on your site  

Voor race 2 moest ik nog even nieuwe remblokken monteren, verder hoefden er geen aanpassingen aan de motor te worden gedaan. De start was beter maar nog niet geweldig. Ook dit keer verlies ik een paar plaatjes. Misschien moet ik maar eens extra gaan oefenen op de start, want mooi is anders om eerlijk te zijn. In de eerste ronde krijg ik bij het insturen van de Ramshoek een boel zand en gras tegen me aan geworpen. Iemand reed door het gras, later hoorde ik dat dat Jan Bultman was. Best even schrikken op zo'n snel punt. Nadat de eerste rondes voorbij waren en het gedrang weer een beetje afnam zag ik dat ik weer bij dezelfde mannen als in race 1 was aangeland. Nou, prima hoor. Tot een race geleden kon ik ze niet volgen, nu ineens wel. In de linkse Ruskenhoek stak ik Jurgen Faro voorbij, maar dat liet hij niet op zich zitten, twee bochten verder pakte hij me weer terug. Hij had het licht gezien, want daarna reed hij ervandoor en ik kon hem niet volgen. Even later rook ik ineens een olielucht en een paar tellen later zag ik Camiel rechtdoor rijden. Later bleek dat het bigendlager in zijn blok in de soep was gedraaid. Blijkt een kwaaltje van dat type motor te zijn. Ongeveer halverwege de race maakt Alexander Klaassen een foutje waardoor ik ook even in moet houden. Dat geeft Hugo Dullemont net even de ruimte die hij nodig heeft om voorbij te komen. In het onderstaande filmpje is dat mooi te zien, Hugo is namelijk de rijdende cameraman. Waar ik de vorige race achter Alexander eindigde, lukt het me nu om hem wel te passeren. Het kostte wel wat inhaalpogingen, maar uiteindelijk lukte het me toch. Geweldig. En ook nu weer strakke tijden gereden en op een 12e plaats geeindigd. Prachtig. Hier de uitslag. Met een zeer tevreden gevoel kijk ik terug om een mooie racedag! In het klassement ben ik van plaats 12 naar plaats 10 gestegen. Nu eerst even vakantie en daarna op 17 augustus weer naar Zandvoort, kijken wat we daar kunnen doen. Tot dan! 

Dim lights Embed Embed this video on your site

 

 

 
Tijdschema 501 km van Assen en ZAC race 4

Aanstaande zaterdag 4 juli rijd ik de "501km van Assen" en op maandag 6 juli de 4e ZAC race van dit seizoen. Voor beide dagen zijn de tijdschema's bekend. 

Het komt niet vaak voor dat ik een race op zaterdag rijd, dus mocht je al jaren eens willen komen kijken, maar liet het werk of het gebrek aan vakantiedagen dat niet toe, kom dan vooral aanstaande zaterdag naar Assen. Het belooft een prachtig evenement te worden, met veel vermaak en mooie temperaturen. Je kunt mij vinden in pitbox nummer 11, samen met mijn teamgenoten Marcel van Pijkeren en Roel Botter. Samen vormen we die dag het team Sallandracing. 

501 km van Assen

501 

Tijdschema

 Tijdschema 501

Deelnemerslijst voor de 501 km van Assen

 

4e ZAC race op 6 juli

Na de ongetwijfeld hete 501 km (op het moment van schrijven is 30 graden de voorspelling) is er een dagje rust om vervolgens op 6 juli weer op het circuit van Assen te zijn, dit maar voor alweer de 4e race van dit seizoen. Daarbij rijden we volgens het onderstaande schema, waarbij ik zoals bekend in de Race Cup rijdt. 

 Tijdschema race 4

 

 
Deelname aan '501 van Assen'

In mijn vorige raceverslag gaf ik al aan dat mijn eerstvolgende optreden niet een ZAC race zou zijn. 2 dagen voor de volgende ZAC race ga ik deelnemen aan de "501 van Assen".

Ik ben als rijder gevraagd bij team SallandRacing. Dat bestaat voor deze gelegenheid uit rijders Roel Botter, Marcel van Pijkeren en ikzelf. Het was 2012 dat ik voor het laatst een endurance race heb gereden. Ik heb er heel erg veel zin in om dit weer eens te gaan doen.  

Van de site van de organisator:

De 501 van Assen op zaterdag 4 juli
Op zaterdag 4 juli wordt er een absoluut topevent binnen de Nederlandse Motorsport verreden namelijk de 501 km van Assen. De Endurance-race over 111 ronden op het TT Circuit Assen met aan de start 56 teams die van start gaan met de spectaculaire Le Mans start.
Op deze zaterdag 4 juli is er niet alleen maar actie op de baan maar ook in het paddock met een springkussen, popcorn, suikerspin en een minibike opstap verzorgd door de organisatie Race en Zo.
Al deze aktiviteiten zijn kosteloos, dus zaterdag 4 juli topmotorsport op de baan en voor het hele gezin.
Tussen 13.00 – 15.00 uur wordt de sfeer nog meer muzikaal opgekrikt door het optreden van het Dweilorkest Dinges.

Zorg dat je erbij bent op zaterdag 4 juli op het TT Circuit Assen.

Op Racesport.nl een verslag van dit evenement in 2014, lees het hier. Hopelijk heeft het evenement dit jaar evenveel "glans".

In tegenstelling tot de meeste races die ik rijd, is deze race dus in het weekend. Altijd al eens willen kijken, maar nooit in de gelegenheid geweest om een dag vrij te nemen/krijgen van het werk? Nu is je kans. Kom kijken. Toegang is gratis. Dat is toch mooi!

Filmpje van de start van de race in 2014 onderstaand. 

Dim lights Embed Embed this video on your site  

Deelnemerslijst

 

 
Race 3 op Assen - wederom een PR

Zou het me nog een keer lukken? Dat was de vraag die me vooraf bezig hield. Zou het me lukken om 3 races op rij mijn PR te verbeteren? Dat zou mooi zijn, maar ik rekende er vooraf niet al te veel op om eerlijk te zijn. Ik hield eigenlijk rekening met wat onbestendige weersomstandigheden en die zijn doorgaans niet ideaal voor supersnelle tijden. Zondagavond op weg naar het circuit leek het wel herfst, stortregen en slagwinden hielden me gezelschap op de heenreis. Bij het ontwaken op maandagochtend scheen de zon die het asfalt al aan het opwarmen en droogmaken was. Dat was een mooi begin van de dag.

Voor de verandering was de Racecup waar ik in rijd eens vroeg aan de beurt, dus om 9.20 uur mochten we los gaan voor de vrije training. De baan was voor 99% droog, maar de curbstones waren nog wel nat. Heel iets terughoudendheid was het devies, maar dat mocht de pret niet drukken. Over de vrije training is eigenlijk niet veel bijzonders te schrijven, dat ging gewoon lekker zonder problemen.

Dim lights Embed Embed this video on your site

Beelden van race 2 gemaakt door Marc Wingelaar en William Ketelaar. Montage en ondertiteling door Marc Wingelaar. Op 9.50 minuten kom ik in beeld tot het einde.

Strijd 

Marc Wingelaar (15), ik en William Ketelaar (480) - Klik op de foto voor de rest van de foto's. 

In de volgende vrijrijden sessie blies een deelnemer zijn motor op, waardoor er olie op de baan terecht kwam. Er lagen binnen notime 3 coureurs op het asfalt, waaronder pitboxgenoot Bas Haverkamp. De schade aan zijn motor was gelukkig provisorisch te herstellen waardoor hij de rest van de dag toch kon rijden. Het opruimen van het oliespoor nam veel tijd in beslag. Dat dat "jammer" zou zijn, bleek later, aan het einde van de kwalificatie pas.

De kwalificatie dus. Ik ging in een groepje de baan op. Iets wat ik niet altijd doe, maar nu maar eens voor koos om te kijken of ik van iemand nog wat op kon steken. Helaas waren de mannen in het groepje niet sneller maar langzamer dan mij, en had ik daar dus niets aan. Wel kostte het me in totaal 5 ronden om een vrije baan te vinden. In de 6e ronde ging alles perfect, het ging snel, ik haalde alle bochten, pakte alle rempunten. Maar helaas, in de Ramshoek, de snelle een-na-laatste bocht werd geel gevlagd vanwege een valpartij. Geel betekent van het gas af gaan en dat deed ik, dus daar ging m'n snelle ronde. Balen, maar goed, volgende ronde nieuwe kansen. En dat ging wederom prima. Alles ging top, het geel was weg in de Ramshoek en ik was al blij toen ik dat zag omdat ik er vanuit ging dat dit een goede ronde ging worden. Dat was niet slim, want prompt remde ik te laat voor de GT bocht, zette de Fireblade op z'n voorwiel, remde door en haalde nog precies de bocht , maar wel helemaal op de rand van het asfalt met veel snelheid eruit. Weer een potentieel snelle ronde verprutst, nu door mijn eigen fout. Balen. En toen. De finishvlag. Nu al? Nog meer balen want ik wist nu zeker dat ik geen echte snelle ronde had gezet.

Achteraf bleek dat we in de kwalificatie maar tijd hadden gekregen voor 7 rondes, waar dat normaal 9 rondes zijn. De organisatie haalde zo dus iets van de verloren tijd weer in, maar dat kostte mij dus m'n snelle ronde. Tot mijn verbazing bleek ik toch nog als 9e gekwalificeerd te zijn, de rest had ook niet echt hard gereden. Blijkbaar ook gehinderd door de gele vlag ofzo. Uiteindelijk was starten als 9e niet echt verkeerd, dus berustte ik al snel weer in mijn foutje.

De start van race 1 was niet zo heel goed, ik verloor een paar plaatsen. Ik kwam direct achter Marc Wingelaar (nr. 15) terecht en voor hem zat William Ketelaar (480). De hele 10 ronden zat ik in het wiel van Marc, maar ik kwam er nergens voorbij. Wel er half naast, maar nooit er voorbij. Marc is een lastige klant om in te halen bleek maar weer eens. William reed in eerste instantie voor Marc, maar maakte af en toe een foutje. Na een aantal foutjes leek hij wel uit zijn ritme te zijn, want in een halve baan tijd haalden zowel Marc als ik hem in. Het leek alsof we iets harder gingen rijden en toch had ik het gevoel dat ik sneller zou kunnen. Ik kon Marc alleen maar niet voorbij komen. En 2 rondes voor het einde was daar ineens William weer terug. In een halve ronde tijd haalde hij mij en daarna Marc weer in. Potverdomme, dat was niet het plan. Het was juist mijn bedoeling om Marc in de laatste ronde te gaan pakken, maar dat lukte zo niet. In deze volgorde reden we naar de finish, ik had een 12e plek gehaald. Het was een mooie race, maar ik had toch liever de beide mannen achter me gehouden.

 

Race 2 zou daarom maar verbetering moeten brengen. Mijn start in de tweede race was beter maar niet goed genoeg want ik zat direct weer precies achter Marc Wingelaar. En voor hem zag ik William Ketelaar weer rijden. Ik nam me voor dat dit geen kopie van race 1 mocht worden. Daar leek het de eerste ronden wel weer op uit te draaien, maar in ronde 5 verremde Marc zich in de GT bocht waardoor William en ik hem voorbij konden gaan. Nu moest ik nog zorgen dat ik William voorbij kwam. Ik zat in zijn wiel en merkte dat er 1 plek was waar het zou moeten kunnen, bij het aanremmen voor de linker Ruskenhoek, waar hij eerder remde dan ik. En dat lukte me met nog 3 rondes te gaan. Eenmaal ook William voorbij had ik vrij baan, zo'n 100 meter voor me reed Jarno Dulos. Ik ging er echt voor zitten want ik wilde Marc en William geen kans geven om nog terug te komen. De rondetijden gingen omlaag en wat ik niet verwachtte, gebeurde toch. De afstand naar Jarno werd heel snel minder. Misschien zat er nog wel een plaats winst in en ik zette nog extra aan. Onbedreigd reed ik de laatste rondes uit, maar op de finish had ik nog maar 2 seconden achterstand op Jarno. Duurde race net een ronde te kort.

Goed nieuws is er wel, want ik werd deze race 9e, met wederom een nieuw persoonlijk record. Een halve seconde eraf dit keer, waardoor mijn PR op Assen nu op 1:49.4 staat. Daar ben ik zeer tevreden over. 

Kortom: het was een mooie dag en ik ben zeer tevreden! 

Nu op naar het volgende evenement. Dat is niet de 4e ZAC race. Hierover binnenkort meer nieuws! 

 
Tijdschema race 3 - Assen

Maandag 1 juni is het TT circuit van Assen weer het toneel van de ZAC motorraces. Het is de 3e race van dit seizoen. In zowel de 1e als de 2e race van het seizoen lukte het mij om mijn persoonlijk snelste rondetijden te verbeteren. Hopelijk kan ik die stijgende lijn voortzetten in de komende race.

Ik rijd in de Race cup volgens het onderstaande tijdschema. Kom je ook kijken? Ik zou het leuk vinden!

Tijdschema

 
Race 1 - verslag: Persoonlijk record gereden!

Na een prima verlopen voorjaarstraining in Spanje was het afgelopen woensdag tijd voor de eerste race van dit seizoen. In vergelijking met circuit Cartagena waarop de voorjaarstraining verreden werd, is Assen een bloed- en bloedsnel circuit. Dat dat de eerste rondjes even wennen zou zijn, stond voor mij vast. Om de verhouding even te schetsen, op Cartagena reed ik op een paar na alle bochten in de 2e versnelling. Op het circuit van Assen neem ik 2 bochten in de 2e versnelling. De rest in de 3e, 4e, 5e of 6e versnelling. Een bocht induiken vol in de 5e of 6e versnelling is echt wat anders dan wanneer je dat in de 2e versnelling doet. En dat is wat Assen zo mooi maakt. Daarom wordt Assen "the Cathedral of Speed" genoemd. 

's Ochtends vroeg ontwaakte de paddock onder het genot van dikke mist. En kou. Tijdens de vrije training was er mist, het was ongeveer 4 graden. Niet ideaal om ultrasnelle rondetijden te zetten. En dat gebeurde dan ook niet. Niet door mij, en door niemand. Grip was er namelijk niet al te veel. Maar het even wennen aan de lijnen op Assen en voorzichtig wat snelheid opbouwen lukte enigszins. Na 20 minuten trainen kwam ik met tintelende vingers van de kou weer terug de pits in. Hou dichter de kwalificatie bij kwam, hou meer de zon doorbrak. De mist trok op en heel voorzichtig steeg ook de temperatuur. In de andere klassen zagen we de rondetijden dalen. Blijkbaar werd de grip steeds beter, dus dat gaf vertrouwen voor de kwalificatie. Rond 11.40 uur was het tijd voor mijn kwalificatie. Ik twijfelde niet en ging er direct vol voor. Omdat ik in de vrije training niet echt hard had kunnen rijden, moest het nu gebeuren. 20 minuten de tijd om het te doen. Geen tijd te verspillen dus. Eerste ronde gebruiken om te voelen hoe het gripniveau was. Dat was prima, dus het gas kon er vol op. En het liep mooi, al zeg ik het zelf. Probleemloos verliep de kwalificatie voor me. Een paar snellere rijders kwamen me wel voorbij en andersom kon ik een paar langzamere rijders voorbij komen. Aan het einde van de training bleek ik een 10e tijd te hebben gereden. Kijkend naar het uitslagenlijstje leek het erop alsof sommige jongens die normaliter iets sneller zijn, nu wat minder vertrouwen hadden gehad. De kans dat ze in de race alsnog voorbij zouden komen was aanwezig. Mijn kwalificatietijd was een nette 1:51, dat is een seconde boven mijn eigen persoonlijk record. Niet slecht voor een eerste keer weer. 

 Foto

Klik op de bovenstaande foto voor meer foto's.

Pas om 14.20 uur was het tijd voor de eerste race. Ondertussen was de zon erbij gekomen en was de temperatuur gestegen naar zo'n 11 a 12 graden. Niet heel warm, maar het kon ermee door. Startend vanaf de 10e plek kwam ik goed van mijn plek en goed door de eerste bocht. In de Ossebroeken en de Strubben bochten had ik een verkeerde lijn te pakken waardoor ik een aantal posities moest laten schieten. Ik kwam in een groepje terecht waarmee ik de gehele race strijd moest leveren. Met een paar man zaten we bij elkaar en bleven bij elkaar. De strijd was mooi. Met name de strijd met Mike Obdam was erg mooi. Stuivertje wisselen gedurende een ronde of 3 a 4 tijdens de race was het devies, maar wel heel fair. Marc Wingelaar (15) heeft het grotendeels op beeld gezet. Kijk de film hieronder.

Dim lights Embed Embed this video on your site

Ik ben in beeld vanaf het begin tot 2.43 min. en daarna vanaf 8.04 min. tot 18.51 min.

Helaas was Marc Wingelaar in de laatste ronde iets slimmer dan mij.. Ik had hem in de eerste helft van de race uitgeremd, waardoor ik dacht dat hij me op de remmen niet te pakken zou krijgen. Maar in de laatste ronde lukte het Marc om mij voor de GT bocht uit te remmen, iets dat ik absoluut niet verwacht had. Met geen mogelijkheid om meer terug te komen in het korte stuk naar de finish toe eindigde ik op de 15e plaats. Maar belangrijker en leuker: Ik heb een persoonlijk record gereden: 1:49.926. Eindelijk onder die magische 1:50 grens gereden, iets waar ik al een hele tijd tegenaan zat te kijken. Zeer tevreden ben ik over die tijd.  

In race 2 was de bewolking weer dicht, de zon was weg en de temperatuur was iets gezakt. Zo laat mogelijk de bandenwarmers eraf om zo laat mogelijk bij de start te komen en ze zo weinig mogelijk af te laten koelen was de tactiek. Dat lukte goed. Mijn start was goed en ik won een paar plekjes. Bij het ingaan van de 2e ronde werd de "code 60" vlag gezwaaid. Dat is een teken dat er iets is gebeurd op de baan dat door de marshalls afgehandeld moet worden, maar het is niet ernstig genoeg om de race te stoppen. Ik wist dat het achter me gebeurd moest zijn, want ik had voor me geen valpartij gezien. Al snel zagen we een behoorlijke ravage tussen de bochten Duikersloot en Meeuwenmeer liggen. 4 motoren op of naast de baan en ook zag ik de rijders. Ze liepen of zaten allemaal, dus dat was goed. Het opruimen nam 2,5 ronde in beslag. Tijdens code 60 mag er 60 km/h worden gereden en daardoor koelden de banden behoorlijk veel af. Op het moment dat we de groene vlag kregen ging het gas er weer op. Direct stapte de achterband behoorlijk weg vanwege te weinig grip. Een waarschuwing om te zorgen dat er weer warmte in de banden moest komen. Door dat momentje kwamen er zo 2 man voorbij die blijkbaar iets meer vertrouwen hadden. Een ronde later had ik het idee dat er weer voldoende warmte in de banden zat om aan te zetten. Ik reed het gaatje naar Mike Obdam voor me weer dicht. De rest van de race was ik aan het prikken om hem voorbij te komen, maar het lukte me niet in tegenstelling tot de 1e race. Het was wel uitdagend, maar steeds kon ik er net niet voldoende naast komen om voorbij te steken. Hij had duidelijk geleerd van mijn uitremacties in race 1, want nu remde hij op die plekken duidelijk later. In deze 2e race eindigde ik op een 16e plek. Dat was ook mijn plaats in het dagklassement.

 
Update voor race 1 - 8 april 2015

Het tijdschema voor de eerste race van het seizoen op woensdag 8 april is bekend. Ik rijd in de Race Cup. Zie ik je daar?

Tijdschema 

Na 3 jaar trouwe dienst heb ik afscheid genomen van mijn vertrouwde helm. Bij racegebruik mag een helm 3 jaar gebruikt worden en daarna niet meer. Het was dus tijd voor een vers exemplaar. Het is wederom een Arai geworden, hetzelfde type als ik al had. Dit keer in een speciale Nicky Hayden "Peace" uitvoering. In de komende race is deze voor het eerst in actie te zien.

helm 

 
Voorjaarstraining Cartagena
Op mijn Facebook pagina heb ik dagverslagen gezet tijdens de voorjaarstraining. Hieronder zijn ze verzameld, zonder aanpassingen. Foto's zijn hier te bekijken.
 
Dim lights Embed Embed this video on your site
 
Dag 1
De eerste dag is voorbij gevlogen. Zoals elk jaar kriebelde het voor de eerste sessie toch een beetje; zou ik het nog kunnen, doet de motor het wel goed, dat soort gedachten. En dan .... dan gaat het echt gebeuren. Na een half jaar niet gereden te hebben is dat zo'n heerlijk gevoel. Ik kan dat bijna niet beschrijven hoor. Maar stel je je eigen grootste passie voor, doe het een half jaar niet, en stel je het gevoel voor dat je dan krijgt. Zoiets dus ;-) Ik stapte in elk geval met een grijns van oor tot oor af na de eerste sessie. 

We begonnen 3 rondes achter een instructeur om de baan te leren kennen. Dat was nodig hoor. Nooit eerder was ik in Cartagena geweest en het is een uitdagende baan. Een baan die je moet kennen om er hard rond te gaan. Dat komt in de loop van de week nog wel, de eerste dag is er voor om de winter van me af te schudden. Cartagena heeft blinde bochten, hoogteverschil, in elkaar overlopende bochten. Alles wat een circuit uitdagend maakt. 

En toen kwam de 2e sessie. Precies op het moment dat ik en de andere rijders de baan op gingen, begon het te sputteren. Niet voorspeld, onverwacht na een mooi zonnig begin, maar toch gekomen. Toch maar gaan rijden om baankennis op te doen. Bij de eerste druppels is het nog niet zo ernstig maar richting het einde van de sessie toonden de marshalls de geel-rood gestreepte vlag, ten teken van verminderde grip. Dat was het moment waarop ik besloot de pits weer in te rijden.

Gelukkig werd het al snel weer droog en konden sessie 3 tot en met 7 onder een prachtig stralend zonnetje worden afgewerkt. Aan het einde van de dag heb ik het rijgevoel weer terug gevonden. Wel moet instuursnelheid nog weer omhoog, maar dat komt op dag 2 vast goed. Op deze eerste dag reden we met tijdwaarneming en mijn snelste tijd bleek een 1.51:0 te zijn. 

Voor dag 2 pas ik de tandwielverhouding aan. Achter een tandje groter tandwiel om iets meer acceleratie te winnen. De topsnelheid ligt hier niet hoog, op het rechte stuk gebruikte ik de 6e versnelling bij lange na niet. Nu op naar het circuit voor dag 2 van 4. Ik heb er zin in!
 
Cartagena

Dag 2

Er was eens een dag. Een dag die perfectie naderde. Gisteren was zo'n dag. Met een klein beetje spierpijn van dag 1 begon ik aan dag 2. Het lichaam moet toch weer een beetje wennen aan de krachten die vrijkomen tijdens het rijden. Duidelijk merkbaar is dat de baankennis er is. Dit is de dag waarop ik voor het eerst echt aan mijn rijden en rijstijl kan werken. Ik hoef niet meer na te denken over de baan en kan dus de meeste van mijn aandacht op mijn eigen rijden richten. En dat is dus wat ik gisteren heb gedaan.

Wat was er nu zo perfect dan hoor ik je denken? Nou, een motor die geen klap verkeerd geeft, een prachtige baan, een heerlijk zonnetje om onder te rijden en 's avonds met de mannen waarmee ik hier ben sterke verhalen uitwisselen.

Ik ben gisteren een half rondje gefilmd. Ik ga proberen om de film snel online te krijgen, maar of dat gaat lukken durf ik nog niet te voorspellen.

Waar ik de eerste dag afsloot van een tijd van 1.51:0 kwam ik gisteren tot 1.48:6. De stap die ik vandaag kan maken zal niet nog eens 2,5 seconde zijn verwacht ik. Er is nog wat te verbeteren aan de coureur - ik dus - en zijn rijstijl, dus ik blijf er aan werken.

Nu weer op naar het circuit. Tot later! 
 
Dag 3

Het is midden op de 4e dag op het moment dat ik dit bericht schrijf. De motor staat weer in het krat omdat het - vrij uniek in de regio in deze tijd - regent. De regenwielen zijn in Nederland achter gebleven omdat de voorspellingen ten tijde van het inkratten heel goed waren. Helaas wees de praktijk vandaag anders uit. Het asfalt gaat vandaag niet meer droog worden en dus is rijden met slicks geen goed idee.

 

Maar dan gisteren. De 3e dag. Ik schreef gisterochtend al dat aan de rijder - ik dus - nog wel wat bijgeschaafd kon worden. Dat is behoorlijk gelukt, al zeg ik het zelf. Wederom hadden we 7 sessies de tijd om bij te leren. De zon scheen, de temperatuur was redelijk. De eerste sessie gebruikte ik om de spieren weer lekker los te krijgen. De 2e ging het al wat vlotter rond dan de dag ervoor. In de 3e sessie ging het helemaal top. Ik zat in een prachtig ritme te rijden samen met Gerrit-Jan van der Leek. Al "spelend" met elkaar reden we rondes van 1:47 constant met 2 uitschieters naar 1:46 met als snelste tijd een 1:46.6. Een mooie manier om de middagpauze in te gaan. 
In de middag besloot ik mij te richten op de bochten waar ik nog moeite had. Daar wilde ik me richten op het diep doorremmen de bocht in en vervolgens vroeg en hard op het gas te gaan. Om het diep doorremmen met vertrouwen te doen ging er een nieuwe band op. Dat zorgde voor een middag waarbij het rijden steeds beter ging. Het aanremmen en het uitaccelleren verbeterde met kleine stapjes. Tijden zijn niet meer geklokt. Aan het einde van de dag had ik het goede gevoel helemaal te pakken. Voor de laatste dag stak ik 's avonds alvast een nieuwe achterband. Ook wilde ik nog experimenteren met de positie van de voetsteunen, maar dat is me vandaag niet meer gegund. 
Al met al hebben we 3 dagen perfect kunnen trainen. Het meeste is dus geprobeerd, het gevoel is er weer. Niets te klagen dus. Morgen stappen we samen weer in het vliegtuig naar huis. Zaterdag komt de motor weer terug. 

 

Nu op naar 8 april, de 1e race in het seizoen. Hopelijk is alles wat ik hier geleerd heb dan in de praktijk te brengen. Tot dan! 
 
Nieuwe sponsor: Kleinjan compressoren

Ik kan blij aankondigen dat Kleinjan Compressoren als sponsor voor 2015 mij zal ondersteunen. Al meer dan 50 jaar het juiste adres voor de complete verzorging van uw persluchtvoorziening. Gespecialiseerd in het verlenen van service en onderhoud aan compressoren. Neem eens een kijkje op www.kleinjan.nl/perslucht voor meer informatie en contactgegevens.

Kleinjan 

 
Goed nieuws

Goed nieuws te melden!

Mijn trouwe sponsoren Eurol, De Vries Banden en Van der Vegt Verspaning en Techniek ondersteunen mij ook in 2015. Hartelijke dank gaat daarom naar hen uit. Doe me een lol, klik eens op de onderstaande buttons en bezoek de websites. 

 

 
Race 2 - Zandvoort - Storm, water en een record

Bevrijdingsdag 2015 en het was tijd om naar circuitpark Zandvoort te gaan. De weervoorspelling beloofde niet veel goeds; de week van te voren begon ik al met "duimen" om in elk geval "duidelijk" weer te hebben. Dus of helemaal droog, of helemaal nat. Geen halfslachtige half droog half nat omstandigheden dus. De nacht van 4 op 5 mei was in elk geval duidelijk, het was nat. Dat was het circuit 's ochtends ook nog, maar het regende niet. Sterker nog, het was zelfs aan de warme kant in de ochtend. En zo kwam het dat de baan zo goed als droog was tijdens de vrije training. Hier en daar waren de curbstones nog nat, maar door daar niet op te komen, was er geen probleem. Nu is Zandvoort geen circuit waar je veel over de curbstones rijdt, dus dit was geen probleem.

Zandvoort is toch echt wel wat anders dan Assen hoor. Hoogteverschillen, blinde bochten, hobbelig. Maar ook: gaaf, uitdagend en kicken. Racen op Zandvoort is hard werken. Er is weinig mogelijkheid tot het pakken van een rustmomentje. Enkel op het rechte stuk lukt dat, voor de rest van de baan ben je altijd wel ergens mee bezig. En dat is mooi hoor, begrijp me niet verkeerd. De vrije training was nodig om mezelf weer de juiste rem- en instuurpunten en rijlijnen in te prenten. Dat lukte me voor mijn gevoel best wel goed. Ik probeerde wel zo goed als dat kon om aan te pikken bij de snellere mannen. De dag ervoor had een deel van het veld al tijdens een circuitdag getraind, dus er waren er een aantal bij, die door konden gaan waar ze de dag ervoor waren gebleven. Door naar hen te kijken, kwam bij mij het goede gevoel, de rijlijnen en rempunten nog sneller weer terug. Ik sloot deze vrije training af als 12e van 35 deelnemers. Niets mis mee wat mij betreft.

 Nat in Hugenholtz

Lees meer...